Night_Krawler

ကျွန်တော်ချစ်သော အန်တီသူဇာ

by Night_Krawler - 02-15-2020, 11:33 PM
Night_Krawler
Creator of Own Planet
Trade Count: 0
Posts: 13
Threads: 11
Joined: Jan 2020
Reputation: 0
Points 55
1 Years of service
#1
02-15-2020, 11:33 PM
ကျွန်တော်မောင်ညိုငယ်ငယ်ထဲကမိဘတွေဆုံးသွားတော့ အမေ့ဘက်က အမေ့အစ်မတစ်ဝမ်းကွဲဆရာမကခေါ်မွေးစားခဲ့သည်။ အန်တီ့နာမည်က ဒေါ်သူဇာ ။ ကျွန်တော်ကတော့အန်တီသူဇာလို့ခေါ်တယ်။ အန်တီသူဇာက တက္ကသိုလ်တစ်ခုက ဆရာမတစ်ယောက်ပါ။ အန်တီသူဇာတို့လင်မယားမှာက သားသမီးမရှိဘူး။ အဲ့တော့ကျွန်တော့်ကိုပဲအချစ်တွေပုံပြီးချစ်ကြတာပေါ့။လင်မယားနှစ်ယောက်လုံးကသဘောကောင်းကြတယ်။ ကျွန်တော့်ကို သူတို့သားအရင်းလေးလို ချစ်ကြတယ်။ အန်တီသူဇာယောက်ျား ဦးအောင်နိုင်က company တစ်ခုမှာအလုပ်လုပ်တယ်။ အန်တီသူဇာက အသက်က သိပ်မကြီးသေးပါဘူး ၃၈ ပဲရှိသေးတယ်။ ခန္ဒာကိုယ်အချိုးအစားက မယ်တစ်ယောက်လိုပဲ။ ငယ်ငယ်ကလည်း မယ်ပြိုင်ပွဲတွေမှာဝင်ပြိုင်ရင်းဆုရခဲ့ဖူးတယ်လို့ကြားဖူးတယ်။ ခန္ဒာကိုယ်အချိုးအစားက အခုအသက်အရွယ်အထိမကျသွားဘူး။ လန်းနေတုန်းပါပဲ။ မို့မောက်နေသောရင်၊ ကောက်နေသောတင်၊ တင်ပါးရဲ့အရွယ်ကို လိုက်ကာအနေတော်အရွယ်ခါး၊ ပူသယောင်ယောင်ဗိုက်လေးက တက္ကသိုလ်ဆရာမယူနီဖောင်းနဲ့သိပ်လိုက်ဖက်နေတယ်။ မနက် အန်တီသူဇာ ကျောင်းသွားချိန်ဆို ကျွန်တော် ဧည့်ခန်းမှာ တစ်ခုခုလုပ်သလိုလိုနဲ့ အန်တီအိမ်ပြင်ထွက်မယ့်အချိန်ကိုစောင့်နေတတ်တယ်။ အန်တီစန်း အိမ်ပြင်ထွက်တော့မယ်ဆို အန်တီသူဇာရဲ့တင်ပါးကိုကြည့်ရတာအမော။ ထဘီကိုတင်းနေအောင်ဝတ်ထားလို့ အတွင်းခံအရာလေးထင်းနေတဲ့ အန်တီသူဇာရဲ့ တင်ပါးအလှကိုကြည့်ရတာ ကျွန်တော့်ရဲ့မနက်ခင်း အလုပ်တစ်ခုပါ။ လမ်းလျှောက်လို့တုန်တစ်ဖက်မြင့်တစ်ဖက်နိမ့် နဲ့ တစ်ချက်တစ်ချက်တုန်တက်သွားတဲ့ အန်တီသူဇာရဲ့တင်ပါးအလှဟာ ပုရိသ အပေါင်း သရေတဗြန်းဗြန်း ကျလောက်အောင်ပါပဲ။ ထဘီတင်းတင်းဝတ်ထားတဲ့ပေါ်ကမြင်နေရတဲ့ဗိုက်သားဖောင်းဖောင်းလေးကလည်း ကိုက်ဆွဲချင်စရာပါပဲ။ ကျွန်တော်က ကျောင်းပြီးလို့ သင်တန်းတက်ရင်းအလုပ်ရှာနေချိန်ပေါ့။ အိမ်မှာအားနေတာပေါ့။ အိမ်မှာဘယ်သူမှမရှိတဲ့အချိန်ဆို အဝတ်လှန်းတဲ့နေရာကိုသွား ပြီးရင် အန်တီသူဇာလျှော်သွားခဲ့တဲ့ ယူနီဖောင်းထဘီအပြာကိုယူတယ်။ ထဘီက လျှော်ပြီးကစဆိုတော့စိုနေတယ်။ ဒါပေမယ့်အဲ့ထဘီအစိုအပြာကိုပဲ ယူပြီး ရေချိုးခန်းထဲသွား လီးမှာပတ်ပြီးဂွင်းထုပစ်တယ်။ လရေတွေထွက်လာတော့ထဘီပေါ်ပန်း၊ ပြီးတော့ထဘီကိုရေနဲ့ ပြန်ဆေးချပြီး အဝတ်တန်းမှာပြန်လှန်းထားလိုက်တယ်။ မနက်ပိုင်းကတော့ ဂွင်းထုလိုက်လို့အာသာပြေသွားတယ်။ နေ့ခင်းပိုင်းကြတော့ စိတ်ကပြန် ထန်လာတယ်။ အန်တီသူဇာတို့ အခန်းထဲသွားဘီရိုကိုဖွင့် အန်တီသူဇာရဲ့အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးတွေထုတ်ပြီးနမ်းတယ်။ ပြီး အန်တီသူဇာတို့ လင်မယားအိပ်တဲ့ကုတင်ပေါ်မှာပဲ အတွင်းခံဘော်ဘီကို မျက်နှာပေါ်တင်ပြီး ဂွင်းထုတယ်။ လရည်ထွက်ခါနီကျတော့ ဝတ်ထားတဲ့ပုဆိုးကိုလီးပေါ်အုပ်လိုက်တယ်။ အဲ့တာမှာ အိပ်ယာခင်းပေည်မကျမှာလေ။ ထုပြီး တော့ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးတွေသူ့နေရာနဲ့သူအသာလေးပြန်ထည့်တယ်။ ဒါကျွန်တော့်ရဲ့တစ်နေ့တာ လုပ်ငန်းစဉ်ပေါ့ဗျာ။ အဲ့ညဘက်လုပ်ငန်းလည်းကျန်သေးတယ်။ ချောင်းတဲ့အလုပ်ဗျ။ အန်တီသူဇာတို့လင်မယားလိုးတာ ချောင်းတဲ့အလုပ်ပေါ့။ ညဘက်ဆိုအန်တီသူဇာတို့က နေ့တိုင်း အမြဲလိုးကြတယ်။ ဒီအတိုင်းဆို စကားပြောယဉ်ကျေးတဲ့ အန်တီသူဇာက အလိုးခံရပြီဆိုတာနဲ့ ညစ်ညစ်ပတ်ပတ်တွေပြောတာပဲ။ "အားစ် လိုးစမ်းပါမသာကြီးရယ် နာနာလိုးစမ်းပါ စောက်ဖုတ်ကြီးကွဲအောင်လိုးစမ်းပါ" အဲ့လိုပြောလေ့ ရှိတယ်။ ချောင်းသာချောင်းရတယ် အန်တီသူဇာတို့က အခန်းမီပိတ်ပြီးလိုးတာဗျ။ အသံပဲကောင်းကောင်းကြားရတယ်။ လိုးနေကြတဲ့မြင်ကွင်းကတော့ အမှောင်ထဲဝိုးတဝါးပဲမြင်ရတယ်ဗျ။ အဲ့တော့ အန်တီသူဇာရဲ့ naked အလှကိုပိုပြီးမြင်ချင်လာတယ်။ အန်တီသူဇာ Fb မှာ friend ဆိုတော့ သူတင်ထားတဲ့ပုံလေးတွေ save ထား၊ပြီးရင် ကြည့်ကြည့်ပြီးလည်း ဂွင်းထုရတာအမောပဲ။ ပုံတွေက ယဉ်ယဉ်လေးတွေပဲကို ကြည့်ရတာကိုပဲ feel ဖြစ်နေတာပေါ့။ တစ်နေ့တစ်နေ့ကျွန်တော့်မှာ အန်တီသူဇာ့ကို ပိုပိုပြီးစွဲလန်းလာတယ်။ တစ်ရက် ဦးအောင်နိုင်က သူ့ laptop လေးဘာဖြစ်သွားလည်းမသိဘူးဆိုပြီး ကျွန်တော့်ကိုကြည့်ခိုင်းတယ်။ ကျွန်တော်က I.T ပိုင်းကိုစိတ်ဝင်စားတယ်လေ၊ သင်တန်းကလည်းလက်ရှိတက်နေတော့ ဦးလေးအောင်နိုင်က ကြည့်ခိုင်းတာပေါ့။ သူက laptop ကိုကြည့်ခိုင်းခဲ့ပြီး အလုပ်သွားတယ်။ laptop ကြည့်ဖို့အလုပ်ရသွားတော့ ဂွင်းထုဖို့တောင်မေ့နေတယ်။ laptop ကဘာမှထွေထွေထူးထူးတော့မဖြစ်ပါဘူး။ virus ဝင်နေတာပါ။ အဲ့တာနဲ့ virus သတ်ပေးပြီးတော့ file တွေကိုနည်းနည်းပါပါး ဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်။ file က locked လုပ်ထားတာဗျ။ ကျွန်တော်လည်း password ကိုစဉ်းစားကြည့်တယ်။ ဦးလေးနာမည်ရိုက်ထည့်ကြည့်တော့မဟုတ်ဘူးဗျ။ ဒါနဲ့ အန်တီသူဇာ့နာမည်ရိုက်လိုက်တော့ပွင့်သွားတယ်။ folder ထဲမှာ photo တွေအများကြီးပဲ။ အန်တီသူဇာရဲ့ဖင်အသားပေးရိုက်ထားတဲ့ပုံတွေ။ မြန်မာဝတ်စုံတွေနဲ့ချည်းပဲ။ အတွင်းခံအရာပေါ်အောင်ကိုသေချာရိုက်ထားတာ။ ဆရာမ ဝတ်ဆုံယူနီဖောင်းအပြာနဲ့ရောပဲ။ ထမိန်အပြာအောက်မှာ အတွင်းခံအရာကြီးကိုထင်းနေတာပဲ။ ဦးလေးကလည်း အဲ့လိုမျိုးတွေကြည့်ရတာကြိုက်ပုံရတယ်။ ပြီးတော့ နောက်တစ် file မှာကြတော့ အန်တီသူဇာရဲ့သူငယ်ချင်းဆရာမတွေနဲ့တူတယ်။ သူတို့ရဲ့အိုးတွေခိုးရိုက်ထားတာ။ ဦးလေးလည်း တက္ကသိုလ်ဆရာမ ယူနီဖောင်းအပေါ် feel လာပုံရတယ်။ အန်တီသူဇာရဲ့သူငယ်ချင်း ဆရာမတွေကလည်း အကိတ်တွေချည်းပဲဗျ။ ကျွန်တော်လည်းပုံတွေကို ကျွန်တော့် လက်ပ်တော့ထဲကူးထားလိုက်တယ်။ ညနေ ဦးလေးပြန်လာတော့ လက်ပ်တော့ကိုပြန်ပေးလိုက်တယ်။ ဦးလေးကလည်း file တွေက lock နဲ့ဆိုတော့ ဘာမှမတွေ့လောက်ဘူးထင်ပြီး ဘာမှမပြောပါဘူး။ တစ်လလောက်ကြာတော့ ကျွန်တော်လည်း အလုပ်ရတယ်။ အလုပ်နဲ့အကိုင်နဲ့ဆိုတော့ စိတ်သိပ်မလေတော့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် အန်တီသူဇာ့အပေါ်မှာရှိတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့မရိုးသားတဲ့စိတ်တွေကတော့မပျောက်ပျက်သွားပါဘူး။ တစ်ရက် ဦးလေးက သူ့အလုပ်ကိစ္စနဲ့နယ်သွားရမယ်ဆိုပြီး အကြောင်းဖန်လာတယ်။ တစ်လလောက်ကြာမယ်ပေါ့။ ဦးလေး ခရီးထွက်သွားတော့ အန်တီသူဇာရဲ့ သူငယ်ချင်း အပျိုကြီးဆရာမ မနန်းမွန် ကအိမ်မှာလာအိပ်တယ်။ ကျွန်တော်ကလည်း အလုပ်ကပြန်လာရင်တစ်ခါတစ်လေ မိုးချုပ်တော့ အိမ်မှာ အန်တီသူဇာတစ်ယောက်တည်းဆိုတော့ သူ့သူငယ်ချင်းကလာအိပ်ပေးတာပေါ့။ မနန်းမွန်ကလည်း အန်တီသူဇာနဲ့ အသက်တူတူပဲ။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကတော့ အရပ်နဲနဲပုပြီး တင်ပါးကြီးတွေက ကြီးပြီဘေးကိုကားနေတယ်။နို့ကြီးနှစ်လုံးကလည်း အကြီးကြီးပဲ။ မျက်မှန်လဲတပ်ထားသေးတယ်။ရှမ်းဆိုတော့ အသားလေးကဖွေးပြီး မျက်နှာကလည်းကြည့်ကောင်းတယ်။ ပထမတစ်ပတ်လောက်က ကျွန်တော်က ညဘက်အလုပ်အရမ်းနောက်ကျတယ်။ နောက်တစ်ပတ်လောက်ကျတော့ အလုပ်ကစောစောပြီးတော့ အိမ်ကိုစောစောပြန်ရောက်တယ်။ တစ်ရက်အိမ်ကိုညနေပိုင်းလောက်ပြန်ရောက်တော့ အန်တီသူဇာတို့တော့ပြန်ရောက်နေပြီ ဒါပေမယ့် အိမ်ရှေ့မှာဘယ်သူမှမရှိဘူး နောက်ဖေးရောက်နေတာလား၊ အခန်းထဲမှာလားမသိဘူးပေါ့။ ကျွန်တော်က အိမ်ပြန်လာရင်တံခါးသိပ်ခေါက်လေ့မရှိဘူး အဲ့နေ့ကလည်း တံခါးမခေါက်ပဲအိမ်ထဲဝင်လာတာပေါ့။ နောက်ဖေးမှာအန်တီသူဇာနဲ့ မနန်းမွန်တို့ ဟင်းချက်ဖို့ပြင်ဆင်နေကြတယ်နဲ့တူတယ်။ မနန်းမွန် က ကြက်သွန်နွာရင်း အန်တီသူဇာကိုပြောနေတယ် "သူဇာ...နင့်ယောကျာ်းခရီးထွက်သွားတော့ နင်မလွမ်းဘူးလား" "လွမ်းတာပေါ့အေ....တစ်ခါမှဒီလိုမခွဲဘူးတာကို" "နင်လွမ်းတာ ဘယ်ကလွမ်းတာလည်းအေ....စိတ်ထဲကလား၊ နင့်ဖုတ်ဖုတ်ကလား ဟိ...ဟိ??" "ညင်းနော်....ညစ်ညစ်ပတ်ပတ်တွေပြောပြန်ပြီ အရင်ကအကျင့်က ခုဆရာမဖြစ်တဲ့ထိ မပြောသေးဘူး" "သူဇာကလည်းခုဒီမှာက နင်နဲ့ငါပဲရှိတာလေ...ရှက်မနေစမ်းပါနဲ့ တစ်ယောက်အကြောင်း တစ်ယောက်မသိတာလည်း မဟုတ်ဘူး တစ်ခါတစ်လေလေး ဒီလိုလေးပြောရတာဟ....ဆရာမဆိုတဲ့သိက္ခာကိုထိန်းနေရတာပင်ပန်းလို့ပါ" "အေးပါဟယ်....နင်လည်း ဘယ်လို ဆရာမဖြစ်လာလည်း မပြောတတ်တော့ပါဘူး" "ဟီး အဲနင်တမင်စကားလမ်းကြောင်းလွဲတယ်ပေါ့ မရဘူးခုနကမေးခွန်းပြန်ဆက်မယ် ဖြေပါဦး နင့်စောက်ဖုတ်ကရောမလွမ်းဘူးလား" "နန်း နင်ဟာလေ" "ကဲဖြေစမ်းဟယ် ဒီမှာနင်နဲ့ငါပဲရှိတာ" ။ ကျွန်တော်က မီးဖိုချောင် အပေါက်ဝ အကွယ်ကနေ သူတို့ပြောတာတွေ အသာလေးနားထောင်နေတာပေါ့။ အန်တီသူဇာက "အင်း......လွမ်းတာပေါ့ဟယ်...ညတိုင်း ငါတို့ကတူတူနေတော့ ခုလိုမနေရတော့ လွမ်းတာပေါ့ဟယ်" "ဘာလည်းညတိုင်းတူတူနေတယ်ဆိုတာ ငါမရှင်းဘူးဟ ရှင်းပြပါဦး" မနန်းမွန် ကသက်သက်မဲ့ရစ်ပြီးမေးသည်။ "နန်း....နင်ဟာလေ ညစ်ညစ်ပတ်ပတ်ဆိုသိပ်ကြားချင်တယ်... လိုးတာကိုပြောတာဟေ့လိုးတာကိုပြောတာ ကဲ ရှင်းသွားပြီမလား...ရှင်းရင် ကြက်သွန်မြန်မြန်နွာပြီး ငရုတ်သီးထောင်း"၊ မနန်းမွန်က "ဟိ...ဟိ အေးပါဟယ်အေးပါ" ဆိုပြီးကြက်သွန်ဆက်နွာနေပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ စကားပြောခန်းလေးအဆုံးသတ်သွားတယ်။ ကျွန်တော်လည်း အသာလေးအိမ်ရှေ့ပြန်ထွက် တံခါးဖွင့်အပြင်ကိုပြန်ထွက်ပြီး တံခါးကိုခေါက်လိုက်တယ်။ တံခါးခေါက်တော့ မနန်းမွန်ကတံခါးလာဖွင့်ပေးတယ်။ "အော်မောင်ညို ပြန်လာပြီလား ဒီနေ့စောတယ်နော်... " "ဟုတ်ကဲ့မနန်းမွန် ဒီနေ့အလုပ်စောစောပြီးတယ်ဗျ" "အော်အေးအေး" ဆိုပြီး မနန်းမွန်ကမီဖိုချောင်ဘက်ထွက်သွားတယ်။ မီးဖိုချောင်ဘက်ထွက်သွားတဲ့ မနန်းမွန်ရဲ့အနောက်ဘက်ကိုကြည့်မိတော့ ဂါဝန်အောက်က ဖင်ကြီးက အထက်အောက်ရမ်းခါသွားတာကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော်လည်း အလုပ်လုပ်နေထဲက အိမ်ကိုညဘက်ကျမှပြန်ရောက် လူကလည်းပင်ပန်းဆိုတော့ ဂွင်းလည်းသိပ်မထုဖြစ်တော့ အဲ့လိုမြင်ကွင်းမျိုးမြင်ပြီး အောက်က အငယ်ကောင်ကချက်ချင်းကို နိုးထလာပါလေရော။ အဲ့တာနဲ့ ကျွန်တော့်အခန်းထဲမြန်မြန်ဝင်ပြီး ဂွင်းထုလိုက်တာ သုတ်ရည်တွေအများကြီးပဲ ထွက်သွားတယ်။ ညဘက်ကျတော့ ထမင်းတူတူစားကြပြီး ခဏတစ်ဖြုတ် TV ကြည့်ကြတယ်။ နောက်ကိုယ့်အခန်းကိုယ်ဝင်ကြတာပေါ့။ ကျွန်တော်လည်း ဦးလေးဆီက ကူးထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေထဲက ဦးလေးခိုးရိုက်ထားတဲ့ အန်တီသူဇာရဲ့သူငယ်ချင်းဖင်တွေထဲက တစ်ယောက်ရဲ့ဖင်က မနန်းမွန်ဖင်နဲ့သွားတူနေတာတွေ့ရတယ်။ အဲ့မှာမှ အော်ဒီဖင်ကြီးက မနန်းမွန်ရဲ့ဖင်ကြီးကိုး ဆိုပြီး feel ပိုတတ်လာတယ်။ ပထမဖင်ပုံကြီးပဲ ရုပ်မပါဘူးဆိုတော့ feel တော့လာပါတယ် အရမ်းတော့မဟုတ်ဘူးပေါ့ ခု ဖင်ပိုင်ရှင်ကိုသိလိုက်ရတော့ feel ကအထွဋ်အထိပ်ကို ရောက်ပြီပေါ့ဗျာ။ ဦးလေး ကလည်း မနန်းမွန်ရဲ့ ဖင်ပုံတွေကို အများကြီးရိုက်ထားတာဗျ။ သူလည်းကြိုက်ပုံပဲ။ ကျန်တဲ့လူတွေရဲ့ ဖင်ပုံတွေကအဲ့လောက်မများဘူး။ ရိုက်ထားတဲ့ပုံတွေကလည်း တက္ကသိုလ်ဆရာမ ယူနီဖောင်းတွေနဲ့ချည်းပဲရိုက်ထားတာ။ တစ်ပုံဆို ထဘီအပြာအသား အိအိပေါ်မှာ အတွင်းခံပင်တီအရာကြီးက အထင်းသားကြီးဗျာ။ ထင်းတာမှ တော်တော်ကြီးကိုထင်းတာ အမြောင်းလိုက်ကြီးကို ပေါ်နေတာဗျ။ သူ့ရဲ့ကျောင်းသားတွေကတော့ ဘယ်လိုနေလည်းမသိဘူး။ ကိုယ်ကတော့ ဓာတ်ပုံကြည့်ပြီး သုတ်ကငယ်ထိပ်ရောက်နေပြီ။ သောကြာနေ့ကျတော့လည်း အလုပ်ကစောပြီးတော့ အိမ်ကိုစောစောပြန်လာတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ထုံးစံအတိုင်းတံခါးမခေါ်ပဲဒီတိုင်းဝင်လာခဲ့တယ်။ အန်တီသူဇာနဲ့ မနန်းမွန်တို့ပြန်ရောက်နေပြီ သူတို့အခန်းထဲမှာစကားပြောနေကြတယ်။ ခြေဖော့ပြီး သူတို့အခန်းရှေ့သွားပြီး ဟနေတဲ့တံခါးကြားထဲကနေ ချောင်းကြည့်လိုက်တယ်။ သူတို့ခုနမှပြန်ရောက်ကျပုံပဲဗျ။ အဝတ်အစားတွေလဲနေတုန်းပဲရှိသေးတယ်။ အန်တီသူဇာက ဒီနေ့တက္ကသိုလ်ကိုဝတ်သွားပုံရတဲ့ ယူနီဖောင်း ထမိန်အပြာလေးကို ရင်လျားထားတယ်ဗျ။ အခန်းတံခါးဘက်ကို ကျောပေးထားတော့ အန်တီသူဇာရဲ့ဖင်လုံးကြီးက ထမိန်အသားအိအိအောက်မှာ ကားစွင့်နေတယ်။ မနန်းမွန်က ထမိန်ကို ကွင်းလုံးချွတ်ချလိုက်တယ်။ အတွင်းခံပင်တီ အနီရောင်လေးကိုတွေ့ရတယ်။ အတွင်းခံပင်တီအနီရောင်နဲ့ မနန်းမွန်ရဲ့ အသားရောင်ဖွေးဖွေးနဲ့ အင်မတန်မကြည့်ကောင်းနေတယ်။ အန်တီသူဇာက "ဟဲ့.....အရှက်လည်းမရှိ" "ဘာရှက်စရာလိုလည်းဟယ်....နင်နဲ့ငါနဲ့ပဲရှိတာကို" မနန်းမွန်က ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ပတ်လှည့်ပြီး "ဟဲ့သူဇာ.....ငါလှတယ်မလား" "ဟိ...ဟိ လှပါ့ဟယ်...လှပါ့....အလှလွန်ပြီး အပျိုကြီးဖြစ်နေတာ...ဟိ...ဟိ" "နင်နော်....သူများလှတာကိုမနာလိုဖြစ်နေတာ" လို့ပြောပြီး အတွင်းခံပင်တီအနီလေးပါ ချွတ်ချလိုက်တယ်။ မနန်းမွန်ရဲ့ ပေါင်ကြားထဲက အမွှေးဘုတ်သိုက်နဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးပေါ်လာတယ်။ ဖုန်းလေးအသာထုတ်ပြီး photo ရိုက်ထားလိုက်တယ်။ အန်တီသူဇာက မနန်းမွန်ရဲ့အဖုတ်ကိုကြည့်ပြီး "နန်း နင့်အဖုတ်မွှေးတွေ ကလည်း ထူပြီးရှည်နေပြီ နင်မရိတ်ဖူးလားဟဲ့" "မရိတ်ပါဘူးဟယ် ရိတ်လည်း ခဏလေးနဲ့ပြန်ပြန်ထွက်လာလို့ မရိတ်တော့ဘဲ ထားတာကြာပြီ။ ငါကအမွှေးသန်တယ် ဟ ပြီးတော့နင်သိလား တစ်ချို့ယောကျာ်းတွေက စောက်ဖုတ်မှအမွှေးပါမှကြိုက်ကြတာဟ" "ဟုတ်လား..." "အေး...ကျောင်းက မရင်မာကိုသိတယ်မလား" "အေးသိတယ်လေ...ဘာဖြစ်လို့လဲ" "အေး...မရင်မာပြောပြတာ သူ့စောက်ဖုတ်ကဟာ အမွှေးအဖုတ်လိုက်နဲ့ ဆိုတော့ သူယောကျာ်းက ဘာဂျာပေးရင် နှာခေါင်းထဲအမွှေးတွေဝင်လို့ တစ်ရက်ကျတော့ သူ့ယောကျာ်းဘာဂျာအေးဆေးပေးလို့ရအောင် အမွှေးတွေကို ရိတ်လိုက်တယ်တဲ့... အဲ့ညမှာ သူ့ယောကျာ်းက ဘာဂျာပေးမလို့ထမိန်လည်း လှန်လိုက်ရော စောက်ဖုတ်က အမွှေးမရှိဂတုံးဖြစ်နေတာမြင်တော့ မရင်မာကိုပြောသတဲ့ ဘာလို့အမွှေးတွေရိတ်ပစ်လိုက်တာလည်းတဲ့ မရင်မာကလည်း ရှင်ဘာဂျာပေးရင် နှာခေါင်းထဲအမွှေးတွေ ဝင်ဝင်နေလို့အနှောင့်အယှက် ကင်းအောင်လို့ရိတ်လိုက်တာ လို့ပြန်ပြောတယ် သူ့ယောကျာ်းကလည်း အေးနင်ကငါလည်းဘာမှမပြောပဲ အမွှေးတွေကိုရိတ်လိုက်တယ် အေးအဲ့တော့ ငါလည်း feel မလာတော့ဘူး ခုလည်း မလိုးတော့ဘူး နင့်အမွှေးတွေပြန်ပေါက်လာမှငါလိုးမယ်ဆိုပြီး ဒေါသထွက်ပြီး တစ်လကျော်လောက်မလိုးဘူးဆိုပဲ အဲ့ချိန်ကစပြီး မရင်မာလည်း စောက်မွှေးမရိတ်တော့ဘူးတဲ့ဟ" "ဟိဟိ...အေးလေ မရင်မာကလည်း သူ့ယောကျာ်းကဘာမှမပြောပဲနဲ့သွားပြီး ရိတ်ပစ်လိုက်တာကိုး" "သူကလည်း စေတနာနဲ့ပေါ့ဟယ်" "စေတနာကနေဝေဒနာဖြစ်သွားတယ်မလား....ဟား..ဟား" ပြီးတော့ အန်တီသူဇာက မနန်းမွန်ရဲ့ ဆီးခုံပေါ်မှာပေါက်နေတဲ့ စောက်မွှေးလေးတွေကိုကိုင်ကြည့်ပြီး "ဟဲ့....နင့်အမွှေးတွေကကြမ်းလည်းမကြမ်းဘူး ဟဲ့...ကိုင်လို့ကောင်းတယ်" "အေး ဟုတ်တယ်ဟ ငါ့အမွှေးကမကြမ်းဘူး နင့်အမွှေးရောပြစမ်း" ဆိုပြီး မနန်းမွန်ရဲ့လက်က အန်တီသူဇာ့ ပေါင်ကြားထဲလှမ်းကိုင်လိုက်တယ်။ အန်တီသူဇာကလည်း ရုန်းပြီး မနန်းမွန်လက်ကို ပြန်ဖယ်တယ်။ နှစ်ယောက်သား 'တဟိဟိ' နဲ့ ရယ်ကြပြီး မနန်းမွန်ကလည်း အတင်း အန်တီသူဇာရဲ့ ထမိန်ကိုဆွဲချွတ်လိုက်တယ်။ အန်တီသူဇာရဲ့ နို့ကြီး နှစ်လုံးကို ဘေးတိုက် အနေအထား နဲ့မြင်လိုက်ရတယ်။ နို့နှစ်လုံးက လုံးဝန်းပြီး ပေါက်စီအရွယ်အစားထက်နဲနဲကြီးတယ်။ နို့သီခေါင်းလေးတွေကတော့ ချွန်နေတယ်။ အန်တီသူဇာက ဗိုက်နားရောက်သွားတဲ့ ထမိန်ကို ပြန်ဆွဲတင်လိုက်တယ်။ နှစ်ယောက်သားလုံးလာထွေးလားနဲ့ မနန်းမွန်က အန်တီသူဇာ့ကို ကုတင်ပေါ်ကို တွန်းလှဲလိုက်တယ်။ မနန်းမွန်လည်း ကုတင်ပေါ်တက်လိုက်ပြီး ဖင်ကြီးကုန်းပြီး အန်တီသူဇာရဲ့ ထမိန်ကိုချွတ်နေတယ်။ မနန်းမွန်ရဲ့ ကုန်းနေတဲ့ ဖင်ကြီးနောက်က စူထွက်နေတဲ့ စောက်ဖုတ်ကြီးက အသဲယားစရာပါပဲ။ အမွှေးလေးတွေကလည်း အနောက်ကိုထွက်နေတယ်။ အန်တီသူဇာက ဒူးတစ်ချောင်းထိုင်လိုက်ချိန်မှာ အန်တီသူဇာရဲ့ စောက်ဖုတ်မဲမဲကို လှစ်ကခနဲတွေ့လိုက်ရတယ်။ photo ရိုက်ဖို့လုပ်ချိန်မှာ အန်တီသူဇာက ဒူးကိုပြန်ချလိုက်တယ်။ photo ရိုက်ထားရမှာကို နှမျောစရာကောင်းပါဘိ။ ဒီလိုနဲ့ တစ်ရက် နယ်ကနေ အန်တီသူဇာဆီဖုန်းဝင်လာတယ်။ ဦးလေးကားအက်ဆီးဒင့် ဖြစ်လို့ဆုံးပြီတဲ့။ အန်တီသူဇာလည်း ဦးလေးဆုံးပြီလည်း ဆိုရော သတိမေ့သွားတယ်။ အဲ့တာနဲ့ ကျွန်တော်ကအန်တီသူဇာကို့ပွေ့ပြီး မနန်းမွန်နဲ့ အတူတူ ဆေးခန်းသွားကြတယ်။ အန်တီသူဇာသတိပြန်ရလာတော့ မျက်ရည်တွေ ပိုးပိုးပေါက်ပေါက်ကျပြီး ငိုတယ်။ တော်တော်နဲ့မတိတ်ဘူး။ ကျွန်တော်လည်း ငယ်ငယ်ထဲက အဖေလိုသဘောထားခဲ့တဲ့ ဦးလေးရဲ့အဖြစ်ကိုတွေးပြီး မျက်ရည်ကျမိတယ်။ နောက် အလောင်းကိုဒီကိုပြန်သယ်လာ သဂြိုလ်ဖို့ကိစ္စတွေအသုဘ ကိစ္စတွေဘာတွေကျွန်တော်ပဲဦးဆောင်ပြီး လုပ်ပေးရတာပေါ့။ အန်တီသူဇာကတော့ အမြဲငိုနေတော့တာ။ ဘာမှလည်း မစား။ ကျွန်တော်နဲ့မနန်းမွန်ကနဲနဲဖြစ်ဖြစ် အတင်းကျွေးရတယ်။ အဲ့တာမှ အန်တီသူဇာမလဲသွားမှာလေ။ မနန်းမွန်ကလည်း အိမ်မှာပဲနေပေးနေတယ်။ အန်တီသူဇာက ငူငူငိုင်ငိုင်ကြီးနဲ့ ဖြစ်နေတော့လေ။အိမ်မှာ ဘယ်သူမှမရှိရင် အန်တီသူဇာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပေါက်ကရတစ်ခုခု လုပ်မှာစိုးလို့ မနန်းမွန်းက ခွင့်ယူပြီး အနီးကပ်နေပေးနေတာပေါ့။ ဒီလိုနဲ့နှစ်လလောက်ကြာတော့ အန်တီသူဇာလည်း အဆင်ပြေသွားပါပြီ။ အရင်လိုပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားတယ်။ ဒီနှစ်လလောက်အတွင်းမှာ မနန်းမွန်နဲ့ကျွန်တော်လည်း ဇာတ်လမ်းလေးတွေဖြစ်ခဲ့တယ်ပေါ့။ နဂိုထဲက မနန်းမွန်ကလည်း အထာတွေပေး ကျွန်တော်ကလည်း မနန်းမွန်ကို လိုးချင်နေတာနဲ့ ဆိုတော့ ငြိသွားကြတာပေါ့။ တစ်နေ့ကျွန်တော် အလုပ်ကိုအကျိုးကြောင်းပြောပြပြီး အိမ်ကိုနေ့ခင်းလောက်ပြန်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ရောက်တော့ အန်တီသူဇာက အိပ်နေတယ်။ မနန်းမွန်ကတော့ ရေချိုးပြီးလို့ သနပ်ခါးသွေးနေလေရဲ့။ ကျွန်တော်လည်း မနန်းမွန် သနပ်ခါးသွေးတာကို အခန်းအပြင်ကနေကြည့်နေရင်း စိတ်ထဲမရိုးမယွဖြစ်လာတယ်။ ဟုတ်တယ်လေ မနန်းမွန် သနပ်ခါးသွေးနေတဲ့ ပုံစံကထမိန်ရင်လျားနဲ့ ထမိန်ကလည်း ဟိုတစ်ကွက်ဒီတစ်ကွက်ရေစိုနေတယ်၊ ဖင်ကြီးကလည်း အကြီးကြီးနဲ့ဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ပဲ အခန်းဝင်လိုက်ပြီး မနန်းမွန်ကို နောက်ကနေဖက်ပြီး လည်ပင်းတွေကိုနမ်းတယ်။ မနန်းမွန်က "အို မောင်ညို ဘယ်လိုဖြစ်တာလည်း လွှတ်ပါ အင့်..အင့်" မနန်းမွန်ပါးစပ်ကသာ လွှတ်ပါလို့ပြောနေတာ ကိုယ်လုံးကတော့ မရုန်းဘူး။ ကျနော်လည်း မနန်းမွန်ကို လှဲချလိုက်ပြီး ရင်လျားထားတဲ့ထမိန်ကိုဖြေချလိုက်တော့ ဖြူဖွေးနေတဲ့နို့ကြီးတွေပေါ်လာတယ်။ နို့ကြီးတွေကို ကိုင်ညစ်ပြီး နို့သီးခေါင်းလေးတွေကို ကုန်းစို့လိုက်တယ်။ မနန်းမွန်လည်း "တအင်းအင်း" နဲ့ အသံထွက်လာပြီး ကျနော့်ခေါင်းကိုကိုင်ပြီး ဆံပင်တွေကိုပွတ်နေတယ်။ ကျနော်နို့စို့တာရပ်လိုက်ပြီး "ကျနော်တောင်းပန်ပါတယ် မနန်းမွန် ကျနော်စိတ်မထိန်းနိုင်တော့လို့ပါ ကျနော့်ကိုချစ်ခွင့်ပေးပါနော်" ဆိုပြီးမျက်နှာငယ်လေးနဲ့ပြောလိုက်တော့ မနန်းမွန်က "ဘယ်သူက မချစ်နဲ့လို့ပြောနေလို့လဲ" ဆိုပီး ကျနော့် ခေါင်းကိုဆွဲပြီး kissing ဆွဲတယ်။ နှစ်ယောက်သား kissing ဆွဲရင်း တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်ပွတ်သပ်ရင်း " ကျွန်တော် မရတော့ဘူးမနန်းမွန်အရမ်းလိုးချင်နေပြီ" လို့ပြောလိုက်တော့ မနန်းမွန်က ပေါင်ကိုကားပေးပြီး "မမလည်း မရတော့ဘူးမောင်ရယ်လိုးပေးတော့" ဆိုပြီးပြောတယ်။ ကျနော်လည်း ပုဆိုးရော အောက်ခံဘောင်းဘီပါ ချွတ်လိုက်ပြီး မနန်းမွန်ရဲ့ပေါင်ကြားထဲမှာနေရာယူလိုက်တယ်။ လီးကတစ်ဇက်ဇက်တုန်နေတယ်။ မနန်းမွန်ရဲ့ ပေါင်ကြားထဲက အမွှေးမဲမဲနဲ့ ဖုတ်ဖုတ်ကြီးကလည်း လာပါလာပါလို့ ဖိတ်ခေါ်နေတဲ့အတိုင်းပဲ။ "မမမောင်လိုးပြီနော်" "အင်း" ။ ကျနော်လည်း အဖုတ်ကိုဖြဲပီး လီးဒစ်ကိုထည့်လိုက်တယ်။ သိပ်မခက်ခဲဘဲ လီးတစ်ချောင်းလုံး ဝင်သွားတယ်။ အဖုတ်အနေတော်လေးဘဲ။ ကျနော်စပြီး အသွင်းအထုတ်လုပ်တယ်။ မနန်းမွန်က လက်ကမ်းပြီး သူ့ကိုနမ်းခိုင်းတယ်။ ကျနော်လည်း မနန်းမွန်ကို နမ်းရင်းလိုးနေလိုက်တယ်။ ခဏပဲကြာတယ် ကျနော်လည်း မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သုတ်ရည်တွေကို မနန်းမွန်ရဲ့ အဖုတ်ထဲပန်းထည့်လိုက်တယ်။ နှစ်ယောက်သား အမောဖြေနေလိုက်တယ်။ "ဆောရီးပါ မမရယ ကျွန်တော်ပြီးတာမြန်သွားတယ်" "အစဆိုတ ဒီလိုပဲပေါ့မောင်ရယ် ရပါတယ် နောက်တစ်ခါထပ်လုပ်တာပေါ့" "အန်တီသူဇာနိုးလာဦးမယ် မမရဲ့" "မနိုးဘ သူ့ဆေးတွေထဲမှာအိပ်ဆေးပါတယ်။ ညနေလောက်မှ နှိုးလာလိမ့်မယ်" ဆိုပြီး ကျနော့်ကို သူ့ကိုယ်ပေါ်က တွန်းချပြီး လီးမှာပေနေတာတွေကို ထမိန်နဲ့သုတ်ပေးတယ်။ သူ့အဖုတ်ကိုလည်းသုတ်ပြီး "လာမောင မောင့်အခန်းထဲသွားရအောင်" ဆိုပြီးတော့သူပဲ ဦးဆောင်ပြီး ကျနော့်ကိုခေါ်သွားတယ်။ အခန်းထဲရောက်တော့နောက်တစ်ချီဆက်ကြတာပေါ့ဗျာ။ မနန်းမွန်က ကျနော်လီးကိုစုပ်ပေးပြီး အပေါ်ကတက်ဆောင့်တယ်။ နောက်မနန်းမွန်ကို ဖင်ကုန်းခိုင်းပြီး အမြဲမှန်းပြီးလိုးနေရတဲ့ ဖင်ကြီးကိုရိုက်ရိုက်ပြီး လိုးတယ်။ ညနေလောက်ထိကို သုံးချီလောက်လိုးကြတယ်။ အဲ့နေ့ကစပြီး မနန်းမွန်နဲ့ကျနော်လိုးဖြစ်သွားတာပါပဲ။ တစ်အိမ်လုံးလည်း နေရာအစုံလိုးတာ။ တစ်ခါတစ်လေ အန်တီသူဇာ့ကိုဆေးတိုက်ပြီး သူအိပ်ပျော်သွားရင် သူ့ဘေးနားသွားပြီးလိုးကြတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ ကျနော်က အန်တီသူဇာ့ကို အလုပ်ခွင့်ယူပြီး စောင့်ပေးတဲ့နေ့ကျရင် မနန်းမွန်ကျောင်းကပြန်လာတာနဲ့ မနန်းမွန်ကို အင်္ကျီမချွတ်ခိုင်းပဲ တက္ကသိုလ်ဆရာမ ယူနီဖောင်းနဲ့ပဲ ထမိန်လေးလှန်ပြီးလိုးတာ။ အဲ့လိုလိုးရတာပိုပြီးစိတ်ကထန်တယ်ဗျ။ ဒီလိုနေလိုက်တာ အန်တီသူဇာပြန်ကောင်းလာတော့ မနန်းမွန်နဲ့သိပ်မလိုးဖြစ်တော့ဘူး။ မနန်းမွန်လည်း ဒီမှာနေတာကြာတော့ သူ့အိမ်ကိုလည်းခဏပြန်သွားတော့ မတွေ့ဖြစ်တော့ဘူးပေါ့ဗျာ။

မူရင်း - အချစ်တက္ကသိုလ်

You need to login in order to view replies.
Forum Jump:

1 Guest(s)